ఒక కళ్ళు సరిగా కనపడని,చెవులు సరిగా వినపడని వృద్ధుడైన తండ్రి ఇంటి గోడపై ఏదో వ్రాలడం చూసాడు.తన కొడుకును పిలిచి అది ఏంటని అడిగాడు.అది "కాకి" అని కొడుకు బదులిచ్చాడు.కాని సరిగా వినపడని తండ్రి మళ్ళీమళ్ళీ అడిగాడు.ఇలా మూడు సార్లు అడిగిన తర్వాత కొడుకు విసుగుతో "ఒక సారి చెప్తే వినపడదా? అది కాకి"అని విసుగుతో కోపంగా బదులిచ్చాడు.అప్పుడు ఆ వృద్ధుడు తన అరలో ఉన్న ఫలానా సంవత్సరపు డైరీని తన కొడుకును తీస్కొనమని చెప్పి అందులో ఫలానా తేదీలో ఏమున్నదో చదవమని అడిగాడు.ఆ డైరీ 30 సంవత్సరాల క్రిందటిది.
అందులో" ఈ రోజు నా సంవత్సరం వయసు ఉన్న కొడుకు గోడపై కాకిని చూపి అదేంటని అడిగాడు.నేను కాకి అని చెప్పినప్పటికీ అర్థం కాక 20 సార్లు అడిగాడు.అందుకు నాకు కోపం రాలేదు సరికదా వాడి అమాయకత్వం చూసి అంతకంతకూ వాడిపై అభిమానం పెరిగింది" అని ఉంది.ఇది చూసి ఆ కొడుకు సిగ్గుతో తల దించుకొన్నాడు.
పైన చెప్పినది కథే కావచ్చు.కాని నేడు దిగజారుతున్న మానవతా విలువలకు ఒక ఉదాహరణ.తను తినకున్నా బిడ్డలు తింటే చూసి ఆనందపడే తల్లి,కుటుంబం కోసం కష్టపడే తండ్రి ఏ విధమైన విసుగు,విరామం లేక బిడ్డలను పెంచి పోషిస్తుంటారు.పిల్లలు వృద్దిలోనికి వస్తే చాలు అనుకుని అందుకోసం ఎన్నో కష్టాలు పడతారు.కాని పెళ్ళిళ్ళు అయిన తర్వాత ఆ సంతానం తల్లిదండ్రుల పట్ల చూపే కృతజ్ఞత ఏమిటి? ఇప్పుడు తామూ పెళ్ళి చేసుకొని పిల్లలను కని వారిని పోషిస్తుంటారు.అలా పోషించేటప్పుడు "తమను కూడా ఇలాగే కదా తమ తల్లిదండ్రులు పెంచి పోషించి వృద్దిలోనికి తెచ్చింది" అన్న ఆలోచన ఎందుకు రావడంలేదు? అందరూ ఇలానే ఉంటారనడం లేదు.కాని చాలామంది ఉన్నారు కదా? వృద్దాప్యంలో తల్లిదండ్రులు కోరుకొనేది ప్రశాంతమైన జీవితం.నేడు వారు భారమై వారిని ఏ వృద్దాశ్రమంలోనో వదిలి పెట్టి తమ బాధ్యత తీరిపోయిందని అనుకొంటున్నారు.ఇదే విధంగా తల్లిదండ్రులు కూడా అనుకొని బిడ్డలను అనాధశరణాలయాలలో వదిలిపెట్టి వస్తున్నారా? అలా వదిలిపెట్టి వచ్చుంటే నేడు ఆ బిడ్డల పరిస్థితి ఏమయ్యుండేది?ఆ దేవుడికే ఎరుక. తల్లిడండ్రులకు ఏ లోటూ లేకుండా ప్రశాంతంగా ఉంచడం మన బాధ్యత.కాదంటారా?
